In het kort
- De maximale lege ruimte in e-commerceverpakkingen is 50 procent, niet 40, en die eis geldt op zijn vroegst vanaf 2030, niet vanaf 2026.
- De PPWR verplicht niemand tot een CO2-voetafdruk. Er staat nergens in de tekst een verplichting over uitstoot.
- De PPWR is niet uitgesteld, en micro-ondernemingen zijn niet vrijgesteld. De uitzonderingen staan per artikel.
De bewering die over de PPWR het vaakst wordt herhaald, dat de lege ruimte in e-commercepakketten vanaf 12 augustus 2026 maximaal 40 procent mag zijn, klopt niet: het percentage is fout en de datum ook. Artikel 24(1) van Verordening (EU) 2025/40 stelt de maximale lege ruimte op 50 procent. Die eis geldt vanaf 1 januari 2030, of drie jaar na de uitvoeringshandeling op grond van artikel 24(2), afhankelijk van wat het laatst valt. Die handeling hoeft pas op 12 februari 2028 klaar te zijn. Vier andere beweringen zijn bijna even wijdverbreid. Bij elk daarvan klopt de datum niet, klopt de reikwijdte niet, of bestaat de eis helemaal niet.
Welke beweringen kloppen niet?
| Bewering | Oordeel | Wat er echt geldt |
|---|---|---|
| De lege ruimte in e-commercepakketten mag vanaf 12 augustus 2026 maximaal 40 procent zijn | Twee keer fout | De grens is 50 procent, volgens artikel 24(1), vanaf 1 januari 2030 of drie jaar na de uitvoeringshandeling op grond van artikel 24(2), afhankelijk van wat later valt |
| Eisen voor gerecycled materiaal, recyclebaarheidsklassen en geharmoniseerde pictogrammen gelden vanaf 2026 | Fout | Etikettering geldt op zijn vroegst vanaf 12 augustus 2028. Recyclebaarheidsklassen, gerecycled materiaal, minimaal verpakken, het verbod uit bijlage V en hergebruikdoelen gelden vanaf 2030 |
| De PPWR is uitgesteld | Fout | De verordening geldt vanaf 12 augustus 2026 volgens artikel 71. Er is geen wijziging van kracht die die datum verandert |
| Verpakkingsproducenten moeten volgens de PPWR hun uitstoot berekenen of rapporteren | Fout | Er staat in de verordening geen enkele verplichting over broeikasgassen |
| Micro-ondernemingen zijn vrijgesteld van de PPWR | Fout zoals het er staat | Afzonderlijke artikelen maken een uitzondering voor ze. Voor de verordening als geheel geldt geen vrijstelling |
Waarom is de fout over 40 procent belangrijker dan de andere?
Omdat die fout leidt tot een andere beslissing in de bedrijfsvoering, en omdat die fout je geld kost.
Een bedrijf dat denkt dat het dit jaar 40 procent moet halen, ontwerpt dozen opnieuw, koopt ander opvulmateriaal en past verpakkingsformaten aan. Het werkt naar een deadline die niet bestaat en naar een grens die tien procentpunt strenger is dan de echte. Dat is echt geld, uitgegeven op basis van een verkeerd gelezen zin.
De correctie bestaat uit drie delen, en alle drie doen ertoe. De grens is 50 procent. Die geldt voor verzamelverpakkingen, transportverpakkingen en e-commerceverpakkingen, niet alleen voor e-commerce. En de datum is de vroegst mogelijke, geen vaste datum: 1 januari 2030, of drie jaar nadat de uitvoeringshandeling op grond van artikel 24(2) in werking is getreden, afhankelijk van wat het laatst valt. Omdat die uitvoeringshandeling pas op 12 februari 2028 klaar hoeft te zijn, schuift de verplichting na 2030 op als de handeling laat komt.
In hetzelfde artikel staat wel een echte verplichting voor 2028, en daar kun je je planning beter op richten. Uiterlijk 12 februari 2028 moeten bedrijven die verkoopverpakkingen vullen de lege ruimte tot het noodzakelijke minimum beperken, volgens artikel 24(4). Dat is een eis aan het vulproces, geen percentage voor de verpakking, en die komt minstens twee jaar eerder dan de maximale lege ruimte.
Is de PPWR uitgesteld, of komt er uitstel?
Nee. De verordening geldt sinds 12 augustus 2026, zoals artikel 71 bepaalt.
Brancheorganisaties vroegen in 2026 om uitstel, maar de Commissie heeft dat niet voorgesteld. Er is geen wijziging van kracht die de datum van toepassing verandert. In december 2025 stelde de Commissie een vereenvoudigingspakket voor. Daarin staat één voorstel dat de PPWR raakt: de plicht om een gemachtigde voor de uitgebreide producentenverantwoordelijkheid aan te wijzen, zou worden opgeschort. Het is een voorstel, geen wet. Het verandert niets aan de datum van toepassing, de grenswaarden voor stoffen of de regel over claims.
Wat wel is uitgelopen, is iets anders. De Commissie moest uiterlijk 12 augustus 2026 de uitvoeringshandelingen voor geharmoniseerde etikettering vaststellen, en heeft dat niet gedaan. De etiketteringsplicht geldt vanaf 12 augustus 2028 of 24 maanden na die handelingen, afhankelijk van wat het laatst valt. Daardoor gaat de etikettering later in. Aan de verplichtingen die al gelden, verandert dat niets.
Vraagt de PPWR om een CO2-voetafdruk?
Nee, en niets in de verordening komt daar ook maar in de buurt.
Er staat in de tekst geen eis voor een CO2-voetafdruk, geen verplichting om uitstoot te inventariseren en geen productvoetafdruk. De PPWR is een regeling over materialen en afval. Krijg je een vragenlijst van een klant die naar de PPWR verwijst en om ton CO2-equivalent vraagt, dan klopt die verwijzing niet. De vraag zelf kan terecht zijn, maar de PPWR is er niet de wettelijke basis voor.
De PPWR heeft wel op twee punten met CO2 te maken, maar daar volgt geen verplichting uit. Het eerste is dat de gegevens overlappen. Voor de PPWR heb je de materiaalsamenstelling en het aandeel gerecycled materiaal per polymeer of kwaliteit nodig, en daarop is ook een productvoetafdruk of een EPD gebaseerd. Het tweede is artikel 14. Daardoor gelden voor een CO2-claim op een verpakking nu twee regelingen in plaats van één.
Wat mag je volgens artikel 14 niet meer zeggen?
Meer dan de meeste mensen verwachten, en het artikel geldt al sinds 12 augustus 2026.
Een milieuclaim over een eigenschap van een verpakking waarvoor de PPWR wettelijke eisen stelt, mag je alleen maken als de verpakking beter scoort dan de minimumeis die voor die eigenschap geldt. In de claim vermeld je of die gaat over één verpakking, een deel daarvan of alle verpakkingen die je op de markt brengt. En je moet de claim onderbouwen in de technische documentatie uit bijlage VII.
Wat vaak over het hoofd wordt gezien, is wat er met een claim gebeurt zodra er voor die eigenschap een minimumeis bestaat. Wie aan de eis voldoet, doet niet meer dan verplicht is. Alleen wie de eis overtreft, mag er een claim over maken. Een tekst die vorig jaar juist en nuttig was, kan daardoor ontoelaatbaar worden zonder dat er aan de verpakking iets is veranderd, alleen omdat de minimumeis omhoog is gegaan.
Artikel 14 vervangt ook de regels voor milieuclaims richting consumenten niet. Het geldt ernaast. Een tekst op een verpakking moet daarom meestal aan beide voldoen. Onze checklist voor claims helpt je die toets in de praktijk uit te voeren.
Zijn kleine bedrijven echt niet vrijgesteld?
Nee, kleine bedrijven zijn niet vrijgesteld. De PPWR kent geen algemene drempel, wel uitzonderingen in afzonderlijke artikelen.
De PPWR heeft geen algemene drempel voor omzet of personeel. De verordening geldt op basis van je rol in de verpakkingsketen. Daarom valt een kleine verpakkingsproducent wel onder de eisen voor de verpakking, terwijl hij onder een rapportageregeling als de CSRD misschien helemaal buiten schot blijft.
In plaats daarvan staan er gerichte uitzonderingen in afzonderlijke artikelen. Ze gaan allemaal uit van de definitie in Aanbeveling 2003/361/EG zoals die gold op 11 februari 2025. Ze gelden voor de hergebruikdoelen in artikel 29, voor de plichten over navullen en hergebruik van eindverkopers in de artikelen 32 en 33, en voor de situatie waarin een merkeigenaar die een micro-onderneming is, wordt beleverd door een leverancier in dezelfde lidstaat. Dan gaan de plichten van de fabrikant over op die leverancier.
Let op wat er niet in die lijst staat: de grenswaarden voor stoffen en de beperking van claims, die nu al gelden. De fout is dat mensen drie benoemde uitzonderingen opvatten als een algemene vrijstelling. Juist een kleine producent van verpakkingen voor levensmiddelen kan daardoor denken dat hij helemaal niets hoeft te doen.
Wat moet je anders doen?
Drie dingen, waarvan twee neerkomen op ergens mee stoppen.
Stop het project voor lege ruimte, of plan het opnieuw. Is het gestart met een deadline in 2026 en een grens van 40 procent, dan kloppen zowel de deadline als de grens niet. Plan het opnieuw met 12 februari 2028 als datum voor het beperken van lege ruimte bij het vullen en 2030 als vroegste datum voor de maximale lege ruimte. Gebruik de tijd om de aanpassing mee te nemen bij de volgende herziening van je verpakkingsformaten, in plaats van haar met spoed door te voeren.
Behandel de PPWR niet als CO2-opdracht. Nergens in de verordening wordt om een uitstootcijfer gevraagd. Moet je iemand ook een CO2-voetafdruk leveren, dan komt die verplichting ergens anders vandaan. Pak dat dan aan als een apart project.
Begin nu met het controleren van je claims. Dat is het enige punt in dit artikel dat nu al geldt, en het raakt ook oude ontwerpen. Een claim die jaren geleden is bedacht, valt onder artikel 14 op elke verpakking die vandaag nog wordt gedrukt en op de markt komt.
Waar hoort het CO2-werk dan thuis?
Apart, en duidelijk benoemd.
Houd je naast de verpakkingsregels ook een CO2-inventarisatie van je organisatie bij, dan kun je daarvoor het Hedgehog-platform gebruiken, dat volgens de platformpagina 5.000+ gebruikers heeft. Eén beperking noemen we eerlijk: een mid-market-reviewer schreef in juni 2026 op G2 dat het platform minder compleet is als breed platform voor ESG- of CSRD-rapportage, en dat het geen functie heeft voor het beheer van gegevensbronnen of voor het volgen van reductiedoelen. Bewijs voor de PPWR draait om specificaties en documenten, dus bewaar het in de systemen waarin je je specificaties beheert. Is de voetafdruk het eigenlijke probleem, dan is dat werk voor carbon footprint consulting en geen vraag over verpakkingsregels.
Bronnen: Verordening (EU) 2025/40 (PB L, 2025/40, 22 januari 2025), nieuwsbericht van de Europese Commissie van 11 augustus 2026, Hedgehog-platform, Hedgehog op G2. Gecontroleerd op 22 november 2026.
Feiten op deze pagina zijn voor het laatst geverifieerd op 2026-11-22.



