Kennisbank

Wat er met de PPWR echt is veranderd

Een richtlijn werd een verordening, en algemene verpakkingseisen werden meetbare eisen met een technisch dossier. Wat dat betekent voor producenten, importeurs en merkeigenaren. De belangrijkste verandering is het soort wetgeving.

In het kort

  • De belangrijkste verandering is het soort wetgeving. Een richtlijn die 27 lidstaten elk in eigen wetten omzetten, is vervangen door één verordening die direct geldt.
  • Onder de richtlijn golden al algemene eisen voor verpakkingen. Onder de PPWR worden dat meetbare grenswaarden, klassen en percentages, en moet je met een technisch dossier en een conformiteitsverklaring aantonen dat je eraan voldoet.
  • Op 12 augustus 2026 ging daarvan weinig in: de PFAS-grenswaarden, de regel over claims en het technisch dossier. Etikettering volgt vanaf eind 2028, de meeste ontwerpeisen vanaf 2030.

De PPWR vervangt Richtlijn 94/62/EG, en de overstap van een richtlijn naar een verordening is een inhoudelijke verandering, geen formaliteit. Verordening (EU) 2025/40 geldt direct in elke lidstaat, zonder omzetting in nationale wetgeving. De regels verschillen dus niet meer per land. De richtlijn stelde al algemene eisen aan verpakkingen. De PPWR maakt daar meetbare eisen van, over stoffen, recyclebaarheid, gerecycled materiaal, minimaal verpakken, etikettering en hergebruik. Een fabrikant moet in een technisch dossier aantonen dat de verpakking aan die eisen voldoet voordat ze op de markt komt. Of de regels voor je gelden, hangt af van je rol in de keten, niet van de omvang van je bedrijf.

Wat is het verschil tussen de oude en de nieuwe regels?

OnderwerpRichtlijn 94/62/EGVerordening (EU) 2025/40
Soort wetgevingEen richtlijn. Elke lidstaat zette die om in eigen wetgevingEen verordening. Geldt direct, zonder nationale omzetting
Gevolg voor de regelsZevenentwintig nationale verpakkingsregels met een gezamenlijk minimumEén tekst met één set eisen voor verpakkingen
Eisen aan de verpakkingAlgemene essentiële eisen: gewicht en volume beperken, gevaarlijke stoffen beperken, hergebruik of terugwinning mogelijk makenMeetbare eisen: grenswaarden voor stoffen, recyclebaarheidsklassen, aandelen gerecycled materiaal, maximale lege ruimte, geharmoniseerde etiketten
Bewijs dat je voldoetEen verpakking werd geacht te voldoen als ze aan de geharmoniseerde normen voldeed. Er was geen Europees nalevingsdossierConformiteitsbeoordeling, technische documentatie en een EU-conformiteitsverklaring voordat de verpakking op de markt komt
Voor wieVooral de producent zoals die nationaal was gedefinieerdFabrikanten, importeurs, distributeurs, fulfilmentdienstverleners en producenten onder de uitgebreide producentenverantwoordelijkheid, op basis van hun rol
Drempel voor omvangNationaal geregeldGeen algemene drempel. Alleen uitzonderingen voor micro-ondernemingen in afzonderlijke artikelen
MilieuclaimsNiet geregeldArtikel 14 beperkt claims over eigenschappen die de verordening regelt, en eist een onderbouwing in de technische documentatie

Waarom maakt de overstap naar een verordening in de praktijk uit?

Omdat je lidstaat je verplichtingen niet meer eerst in een eigen wet vastlegt.

Onder een richtlijn moest je voldoen aan de wet waarmee je eigen lidstaat de richtlijn had omgezet. Die wet kon te laat komen, verder gaan dan het minimum of andere definities gebruiken dan de wet in het buurland. Een verpakkingsbedrijf dat in zes landen verkocht, moest zes wetten lezen en op elkaar afstemmen.

Bij een verordening valt die nationale omzetting weg. Wat in Verordening (EU) 2025/40 staat, geldt voor jou op de datum die de verordening noemt, zonder te wachten op een nationale wet. Daarom is er één datum waarop de verordening van toepassing werd, 12 augustus 2026, in plaats van zevenentwintig.

Eén ding is niet overal gelijk geworden. Het toezicht blijft nationaal. Wie controleert en welke sanctie volgt, regelt nog steeds de nationale wet, ook al is de regel zelf Europees.

Wat is er veranderd aan wie onder de regels valt?

Of de regels voor je gelden, hangt niet langer af van een nationale definitie van producent, maar van je rol in de keten. Onder die rollen vallen meer partijen dan vroeger.

De verordening noemt fabrikanten, importeurs, distributeurs, fulfilmentdienstverleners en producenten in het kader van de uitgebreide producentenverantwoordelijkheid. Fulfilmentdienstverleners hebben dus zelf verplichtingen. Een webwinkel die het inpakken en verzenden uitbesteedt, kan er niet van uitgaan dat de verpakkingsregels alleen gelden voor wat in het eigen magazijn gebeurt.

De andere verandering is wat ontbreekt. Er is geen algemene drempel voor omzet of personeel. Een kleine verpakkingsproducent valt onder de eisen voor de verpakking, terwijl hij onder een rapportageregeling als de CSRD misschien helemaal buiten schot blijft. De uitzonderingen voor micro-ondernemingen die er wel zijn, staan in afzonderlijke artikelen en gaan allemaal uit van Aanbeveling 2003/361/EG zoals die gold op 11 februari 2025. Ze gelden voor de hergebruikdoelen in artikel 29, voor de plichten over navullen en hergebruik van eindverkopers in de artikelen 32 en 33, en voor de situatie waarin een merkeigenaar die een micro-onderneming is, wordt beleverd door een leverancier in dezelfde lidstaat. Dan gaan de plichten van de fabrikant over op die leverancier. Het is een lijst van uitzonderingen, geen algemeen principe.

Wat ging er op 12 augustus 2026 in, en wat niet?

Voor de verpakking zelf gingen drie dingen in. De ontwerpeisen volgen later.

Het technisch dossier. Volgens artikel 15 moet een fabrikant een conformiteitsbeoordeling uitvoeren en de technische documentatie uit bijlage VII en een EU-conformiteitsverklaring opstellen voordat hij een verpakking op de markt brengt. Dat is nieuw. De richtlijn kende zo'n dossier niet.

Grenswaarden voor stoffen. Verpakkingen die met levensmiddelen in contact komen, mogen niet op de markt worden gebracht als ze PFAS bevatten op of boven de grenswaarden van artikel 5(5): 25 ppb voor een afzonderlijke PFAS bij gerichte analyse, 250 ppb voor de som van gerichte PFAS en 50 ppm inclusief polymere PFAS. De grenswaarde voor zware metalen in artikel 5(4), 100 mg/kg voor lood, cadmium, kwik en zeswaardig chroom samen, is niet nieuw. De richtlijn had dezelfde grenswaarde. Nieuw is dat je in de technische documentatie moet aantonen dat je eraan voldoet.

Milieuclaims. Artikel 14. Een claim over een eigenschap van een verpakking die de PPWR regelt, mag je alleen maken als de verpakking beter scoort dan de minimumeis. In de claim vermeld je of die gaat over één verpakking, een deel daarvan of alle verpakkingen die je op de markt brengt. En de claim moet worden onderbouwd in de technische documentatie uit bijlage VII.

Wat nog niet inging. Recyclebaarheidsklassen, een minimumaandeel gerecycled materiaal, minimaal verpakken, het verbod op de verpakkingsvormen uit bijlage V, hergebruikdoelen en de maximale lege ruimte gelden vanaf 2030, en een deel daarvan kan nog later ingaan. Geharmoniseerde etiketten op verpakkingen en op afvalbakken gelden op zijn vroegst vanaf 12 augustus 2028, en in de praktijk later, omdat de Commissie de uitvoeringshandelingen voor etikettering niet voor de deadline van augustus 2026 heeft vastgesteld. Doelen voor gescheiden inzameling en minimumeisen voor statiegeldsystemen gelden vanaf 2029.

Lees je ergens dat de regels voor gerecycled materiaal of pictogrammen in 2026 zijn veranderd, dan heeft de schrijver alleen de datum van toepassing gelezen en daarna niet verder gekeken.

Klopt de grens van 40 procent lege ruimte in e-commercepakketten?

Nee. Je leest vaak dat e-commercepakketten vanaf 12 augustus 2026 maximaal 40 procent lege ruimte mogen hebben. Zowel dat percentage als die datum klopt niet.

Artikel 24(1) stelt de maximale lege ruimte voor verzamelverpakkingen, transportverpakkingen en e-commerceverpakkingen op 50 procent. Die eis geldt vanaf 1 januari 2030, of drie jaar nadat de uitvoeringshandeling op grond van artikel 24(2) in werking is getreden, afhankelijk van wat het laatst valt. Die uitvoeringshandeling hoeft pas op 12 februari 2028 klaar te zijn. De verplichting kan dus alleen later ingaan dan 2030, nooit eerder.

Wat wel klopt en eerder komt, is het andere deel van hetzelfde artikel. Uiterlijk 12 februari 2028 moeten bedrijven die verkoopverpakkingen vullen de lege ruimte tot het noodzakelijke minimum beperken. Dat is een eis aan het vulproces, en die komt eerder dan de maximale lege ruimte.

Wat is er niet veranderd?

Op twee punten is niets veranderd, ook al wekt de vele berichtgeving een andere indruk.

De PPWR is geen CO2-regeling en is dat ook nooit geworden. Er staat nergens een eis in voor een CO2-voetafdruk, een inventarisatie van uitstoot of een productvoetafdruk. Het is een regeling over materialen en afval. De PPWR komt in gesprekken over CO2 terecht omdat vaak dezelfde persoon verantwoordelijk is voor de verpakkingsregels en voor de CO2-cijfers, en omdat de gegevens over materiaalsamenstelling ook de basis zijn voor een EPD.

De PPWR is niet uitgesteld. Ze geldt sinds 12 augustus 2026, zoals artikel 71 bepaalt. Brancheorganisaties vroegen in 2026 om uitstel, maar er is geen wijziging van kracht die die datum verandert. Het enige voorstel van de Commissie dat de PPWR raakt, onderdeel van een vereenvoudigingspakket van december 2025, zou de plicht opschorten om een gemachtigde voor de uitgebreide producentenverantwoordelijkheid aan te wijzen. Het is een voorstel, en het verandert de datum van toepassing niet.

Wat betekent dit voor de gegevens die je bijhoudt?

Het zwaartepunt verschuift van tonnages die je op de markt brengt naar de samenstelling per verpakking.

Onder de oude regels ging het bij rapportage vooral om de vraag hoeveel verpakking je op de markt bracht en wat ermee gebeurde. De nieuwe eisen vragen waar een bepaalde verpakking uit bestaat, per onderdeel. Die gegevens moeten zo gedetailleerd zijn dat je er nu de grenswaarden voor stoffen mee kunt toetsen, en later ook het percentage gerecycled materiaal en de recyclebaarheidsklasse. Het antwoord moet in een technisch dossier staan. Dat zijn specificatiegegevens, geen afvalaangifte.

Diezelfde gegevens heb je ook nodig voor CO2-berekeningen. Een productvoetafdruk wordt opgebouwd uit het materiaal per polymeer of materiaalkwaliteit. Een verpakkingsproducent die bewijs voor de PPWR verzamelt, heeft daardoor al een deel van de gegevens voor een EPD, ook als dat niet de bedoeling was. Het Hedgehog-platform is bedoeld voor de CO2-inventarisatie van je organisatie en heeft volgens de platformpagina 5.000+ gebruikers. Het is geen nalevingsdossier voor de PPWR. En er is een beperking: een reviewer van een klein bedrijf schreef in augustus 2026 op G2 dat het inladen van gegevens handwerk is en echt moeite kost, en dat het goed werkt zodra de gegevens erin staan. Voor een verpakkingsproducent met honderden materiaalkwaliteiten beschrijft dat eerlijk hoe de eerste maand eruitziet, zowel voor het PPWR-dossier als voor de CO2-voetafdruk.

Ligt het probleem bij de CO2-voetafdruk en niet bij de verpakkingsregels, dan is dat werk voor carbon footprint consulting. Voor artikel 14 kun je onze checklist voor claims gebruiken.

Bronnen: Verordening (EU) 2025/40 (PB L, 2025/40, 22 januari 2025), Richtlijn 94/62/EG (artikel 11 en bijlage II), nieuwsbericht van de Europese Commissie van 11 augustus 2026, Hedgehog-platform, Hedgehog op G2. Gecontroleerd op 22 november 2026.

Feiten op deze pagina zijn voor het laatst geverifieerd op 2026-11-22.

Frequently asked questions

No items found.
Start gratis versie Hedgehog Carbon Platform
Start gratis versie Hedgehog Carbon Platform
Start gratis

Start gratis versie Hedgehog Carbon Platform

Start nu met jouw CO₂-voetafdruk op de gratis versie van ons Hedgehog Carbon Platform.

Dit artikel is geschreven door:
Joost
Joost
Co-founder
EmailLinkedInBook a meeting

Neem contact op

Of je nu een grote of kleine onderneming bent, een start-up of een bedrijf met een lange historie; een product, proces of dienst aanbiedt, wij schakelen snel en vinden de oplossing voor jouw vraag.