Kennisbank

Welke gegevens vraagt de PPWR?

De PPWR vraagt geen uitstootcijfers, maar de samenstelling per verpakkingsonderdeel, bewijs over stoffen en een technisch dossier. Wat je nu nodig hebt, en wat er in 2028 en 2030 bijkomt. De eenheid van gegevens is het verpakkingsonderdeel, niet het bedrijf en niet het jaar.

In het kort

  • De eenheid van gegevens is het verpakkingsonderdeel, niet het bedrijf en niet het jaar. Je moet de samenstelling kennen van elk onderdeel van de verpakking, niet alleen van de verpakking als geheel.
  • De PPWR vraagt nergens om een uitstootcijfer. Alle gegevens die nodig zijn, gaan over materialen, stoffen, afmetingen of documenten.
  • Sinds 12 augustus 2026 moet elke fabrikant de technische documentatie uit bijlage VII en een EU-conformiteitsverklaring hebben voordat een verpakking op de markt komt. In hetzelfde dossier onderbouw je ook milieuclaims.

De PPWR vraagt gegevens over de samenstelling van verpakkingen, niet over CO2. De verordening geldt sinds 12 augustus 2026 en hangt af van je rol in de verpakkingsketen, niet van de omvang van je bedrijf. Een kleine verpakkingsproducent heeft dus dezelfde gegevens nodig als een grote. De PPWR wil weten waar elk onderdeel van de verpakking uit bestaat, wil bewijs dat de stoffen onder de grenswaarden van artikel 5 blijven, en eist een technisch dossier waaruit blijkt dat de verpakking voldoet voordat ze op de markt komt. In dat dossier onderbouw je ook milieuclaims. Een inventarisatie van uitstoot staat nergens in de verordening. Etikettering, gerecycled materiaal, recyclebaarheidsklasse en afmetingen komen er vanaf 2028 en 2030 bij.

Op welk niveau leg je de gegevens vast?

Per verpakkingsonderdeel. Wie de gegevens alleen per verpakking als geheel vastlegt, maakt aan het begin de duurste fout.

Artikel 5(4) stelt een grenswaarde van 100 mg/kg voor lood, cadmium, kwik en zeswaardig chroom samen, in een verpakking of een onderdeel daarvan. Die grenswaarde is niet nieuw, want de oude Verpakkingsrichtlijn had dezelfde. Nieuw is dat je in de technische documentatie moet aantonen dat je eraan voldoet. Een onderdeel is een etiket, een lijm, een inktlaag, een sluiting of een barrièrefolie. Staat er in je gegevens alleen "karton, 250 g/m²", dan kun je die vraag niet beantwoorden. De inkt en de lak tellen mee in de test, maar staan niet in je administratie.

Je hebt daarom per verpakkingsspecificatie een stuklijst nodig. Bij elk onderdeel staan het materiaal, de leverancier en het bijbehorende bewijs. Alles wat verderop in dit artikel staat, bouwt op die stuklijst voort.

Welke gegevens vraagt elke verplichting?

VerplichtingGeldt vanafWelke gegevens nodig zijnWaar ze vandaan komen
Artikel 15: technische documentatie en EU-conformiteitsverklaring12 augustus 2026Beschrijving, tekeningen en materialen van de onderdelen, de toegepaste normen, en het bewijs voor elke eis die van toepassing isJe specificaties plus informatie van leveranciers, die daartoe verplicht zijn op grond van artikel 16
Artikel 5(5): PFAS-grenswaarden voor verpakkingen die met levensmiddelen in contact komen12 augustus 2026Bewijs dat je onder 25 ppb per afzonderlijke PFAS (gerichte analyse), 250 ppb voor de som van gerichte PFAS en 50 ppm inclusief polymere PFAS blijftVerklaringen van leveranciers plus laboratoriumanalyses voor levensmiddelenverpakkingen
Artikel 5(4): zware metalen12 augustus 2026De som van lood, cadmium, kwik en zeswaardig chroom per verpakking of onderdeel, getoetst aan 100 mg/kgVerklaringen van leveranciers per onderdeel
Artikel 5(1): zorgwekkende stoffen12 augustus 2026Bewijs dat deze stoffen tot een minimum zijn beperktReceptuur en specificaties
Artikel 14: milieuclaims12 augustus 2026Bewijs dat de verpakking beter scoort dan de minimumeis, en of de claim gaat over één verpakking, een deel daarvan of alle verpakkingen die je op de markt brengtJe eigen technische dossier
Artikel 24(4): lege ruimte in verkoopverpakkingen12 februari 2028Volumes waaruit blijkt dat de lege ruimte tot het noodzakelijke minimum is beperktHet vulproces
Artikelen 12 en 13: geharmoniseerde etiketteringOp zijn vroegst 12 augustus 2028De materiaalsamenstelling volgens het geharmoniseerde systeemDezelfde gegevens per onderdeel, anders weergegeven
Artikel 7: minimumaandeel gerecycled materiaalOp zijn vroegst 1 januari 2030Het aandeel gerecycled materiaal in kunststofverpakkingen, herleidbaar per polymeerBewijs van leveranciers, per partij of per kwaliteit
Artikel 6: recyclebaarheidsklassen A, B of COp zijn vroegst 1 januari 2030Ontwerp- en materiaalgegevens waarmee je de verpakking kunt indelen in een klasseSpecificaties plus de indelingsmethode
Artikel 10: minimaal verpakken, en artikel 24(1): maximaal 50 procent lege ruimte1 januari 2030, voor de lege ruimte mogelijk laterAfmetingen, vulvolumes en een onderbouwing van wat noodzakelijk isOntwerp en vulproces

Bij de datum voor etikettering hoort een toelichting. Artikel 12 geldt vanaf 12 augustus 2028 of 24 maanden nadat de uitvoeringshandelingen van de Commissie in werking zijn getreden, afhankelijk van wat het laatst valt. De Commissie moest die handelingen uiterlijk 12 augustus 2026 vaststellen en heeft dat niet gedaan. De etiketteringsplicht gaat daarom later in dan augustus 2028.

Waarom is de technische documentatie het belangrijkste document?

Omdat dit dossier er moet zijn voordat de verpakking op de markt komt, en dat is sinds 12 augustus 2026 verplicht.

Volgens artikel 15 voert een fabrikant een conformiteitsbeoordeling uit en stelt hij de technische documentatie uit bijlage VII op. Blijkt daaruit dat de verpakking voldoet, dan stelt hij ook een EU-conformiteitsverklaring op. Dat moet allemaal gebeuren voordat de verpakking op de markt komt. Bijlage VII vraagt onder meer om een algemene beschrijving van de verpakking, de ontwerptekeningen en de materialen van de onderdelen. Je bewaart het dossier vijf jaar voor verpakkingen voor eenmalig gebruik en tien jaar voor herbruikbare verpakkingen. Vraagt een nationale toezichthouder er met redenen omkleed om, dan lever je het binnen tien dagen aan.

Artikel 14 voegt de milieuclaims aan hetzelfde dossier toe. Een milieuclaim over een eigenschap van een verpakking die de PPWR regelt, mag je alleen maken als de verpakking beter scoort dan de minimumeis die voor die eigenschap geldt. Dat moet blijken uit de documentatie uit bijlage VII. Een claim is dus geen marketingtekst met ergens bewijs op de achtergrond. Het bewijs hoort bij het nalevingsdossier, en je mag de claim alleen maken omdat dat bewijs er is.

Uit artikel 14 volgen drie eisen voor het deel van het dossier dat over claims gaat. Ten eerste vermeld je of de claim gaat over één verpakking, een deel daarvan of alle verpakkingen die je op de markt brengt, en het bewijs moet daarbij passen. Ten tweede vergelijk je de verpakking met de minimumeis, want je mag de claim alleen maken als de verpakking die eis overtreft. Ten derde moet het bewijs actueel zijn. Laat je een ontwerp met een claim van drie jaar geleden vandaag nog drukken, dan geldt die claim voor een verpakking die vandaag op de markt komt, en moet het bewijs dus vandaag kloppen.

Onze checklist voor claims laat zien hoe zo'n onderbouwing er in de praktijk uitziet. Artikel 14 geldt namelijk naast de regels voor claims richting consumenten en vervangt die niet.

Welke gegevens heb je niet nodig?

Een uitstootcijfer. Dat is het belangrijkste punt van dit artikel.

De PPWR verplicht niemand om broeikasgassen te berekenen. Er is geen inventarisatie op bedrijfsniveau nodig, geen indeling in scope 1, 2 en 3 en geen productvoetafdruk. Vraagt iemand onder verwijzing naar de PPWR om ton CO2-equivalent, dan bestaat de eis waarop hij zich beroept niet in deze verordening.

Ook het meeste van wat dit jaar als voorbereiding op de PPWR wordt verkocht, heb je nog niet nodig. Recyclebaarheidsklassen, percentages gerecycled materiaal, minimaal verpakken en de maximale lege ruimte gelden vanaf 2030, en voor de meeste daarvan kan de datum nog later uitvallen. Wie die gegevens nu al verzamelt, doet dat als ontwerpkeuze en niet om aan de regels te voldoen. Zo'n keuze moet je op eigen gronden kunnen verantwoorden.

Waar overlappen de gegevens met een CO2-voetafdruk?

Bij de materialen, en alleen daar.

De gegevens over samenstelling die de PPWR van je vraagt, per polymeer of kwaliteit, per onderdeel en met de leverancier erbij, zijn dezelfde gegevens waarop een EPD of een productvoetafdruk is gebaseerd. Een verpakkingsproducent die de gegevens voor artikel 5 op orde heeft, kan dus ook al grotendeels antwoorden op de vraag die verpakkingsproducenten in de praktijk krijgen: klanten die een CO2-cijfer per duizend stuks willen.

Wat verschilt, is de vraag die je met die gegevens beantwoordt. Voor de PPWR wil je weten of een stof onder een grenswaarde blijft. Voor een voetafdruk wil je weten hoeveel materiaal je hebt ingekocht en welke emissiefactor daarbij hoort. Je gebruikt voor beide dezelfde brongegevens, maar de uitkomsten zijn niet uitwisselbaar.

Waar bewaar je dit alles?

Het bewijs voor de PPWR bewaar je bij de specificatie, de CO2-gegevens bij de inkoopvolumes.

Het dossier uit bijlage VII is een set documenten bij een verpakkingsspecificatie. Je moet het voor een bepaalde verpakking direct kunnen laten zien. Het hoort daarom in het systeem waarin je je specificaties beheert, niet in een rapportagetool.

De CO2-inventarisatie van je organisatie is een apart product met een eigen ritme. Daarvoor is het Hedgehog-platform. Het bevat meer dan 20.000 spend-based en activity-based factoren, je kunt eigen gegevens van leveranciers toevoegen, en volgens de platformpagina heeft het 5.000+ gebruikers. Wie hoopte dat één systeem beide kan bevatten, moet wel rekening houden met een beperking. Een mid-market-reviewer gaf het platform in juli 2026 op G2 een 4 van de 5 en schreef dat hij wil kunnen zien welke omrekeningsfactor en welke afstandsberekening op zijn invoer zijn toegepast. Voor een dossier onder artikel 14 is juist die herleidbaarheid de eis. Dat bewijs hoort dus in een systeem waarin je elke stap kunt laten zien.

Bestaan er nog geen materiaalgegevens per leverancier, dan is dat een probleem met gegevens uit de waardeketen dat lang duurt om op te lossen. Dat hoort bij scope 3 consulting en niet bij een kort nalevingstraject. Kies je voor het eerst software voor de CO2-kant van je organisatie, dan zet onze gids over de juiste CO2-boekhoudsoftware kiezen de vragen op een rij die je moet stellen.

Bronnen: Verordening (EU) 2025/40 (PB L, 2025/40, 22 januari 2025), Richtlijn 94/62/EG artikel 11, nieuwsbericht van de Europese Commissie van 11 augustus 2026, Hedgehog-platform, Hedgehog op G2. Gecontroleerd op 22 november 2026.

Feiten op deze pagina zijn voor het laatst geverifieerd op 2026-11-22.

Frequently asked questions

No items found.
Start gratis versie Hedgehog Carbon Platform
Start gratis versie Hedgehog Carbon Platform
Start gratis

Start gratis versie Hedgehog Carbon Platform

Start nu met jouw CO₂-voetafdruk op de gratis versie van ons Hedgehog Carbon Platform.

Dit artikel is geschreven door:
Joost
Joost
Co-founder
EmailLinkedInBook a meeting

Neem contact op

Of je nu een grote of kleine onderneming bent, een start-up of een bedrijf met een lange historie; een product, proces of dienst aanbiedt, wij schakelen snel en vinden de oplossing voor jouw vraag.