In het kort
- Het verbod geldt alleen als aan twee voorwaarden is voldaan: het product staat in Bijlage VII en je onderneming is groot.
- Micro- en kleine ondernemingen zijn uitgesloten. Voor middelgrote ondernemingen geldt het verbod vanaf 19 juli 2030.
- Het verbod gaat over vernietigen. De aparte jaarlijkse openbaarmakingsplicht gaat over afdanken, en dat is een ruimer begrip.
Het verbod geldt voor jou als aan twee voorwaarden tegelijk is voldaan. De eerste is dat het gaat om onverkochte consumentenproducten die in Bijlage VII bij Verordening (EU) 2024/1781 staan. Voor deze sector zijn dat kleding, kledingaccessoires en schoeisel. De tweede is dat je onderneming groot is. Sinds 19 juli 2026 mag een grote onderneming die goederen niet meer vernietigen. Micro- en kleine ondernemingen zijn volledig uitgesloten, en voor middelgrote ondernemingen geldt het verbod vanaf 19 juli 2030. Verkoop je kleding of schoenen in de EU en schrijf je voorraad af, bepaal dan nu in welke omvangscategorie je valt, want het verbod geldt al.
De bepaling zelf is kort. Artikel 25 zegt: "Vanaf 19 juli 2026 is de vernietiging van onverkochte consumentenproducten zoals vermeld in Bijlage VII verboden." De rest van deze pagina gaat over de vraag voor welke bedrijven die zin geldt.
Wat is precies de producttoets?
De producttoets is categorie 1 van Bijlage VII. Die categorie is vastgelegd in douanecodes, niet in de manier waarop je je assortiment zelf omschrijft.
De categorie heet "Kleding en kledingaccessoires". Volgens ons geverifieerde feitenbestand valt daaronder post 4203 van de Gecombineerde Nomenclatuur, de hoofdstukken 61 en 62 en de posten 6504 en 6505, en daarnaast schoeisel. Dit zijn dezelfde codes die op je import- en exportaangiften staan, dus de controle is eenvoudig: vraag je douane-expediteur welke codes hij gebruikt voor je bestverkochte producten en vergelijk die met deze lijst.
Daarbij horen twee voorbehouden. Ons feitenbestand noemt de codes, maar legt niet uit wat er precies onder valt. Twijfel je bij een product zoals een tas, een riem of een technisch accessoire, ga dan uit van de classificatie in je eigen aangiften en niet van een samenvatting, ook niet van deze. Verder bevat Bijlage VII ook categorieën buiten kleding die wij niet hebben geverifieerd. Verkoop je ook andere producten dan kleding en schoeisel, dan kun je uit deze pagina niet afleiden dat het verbod voor die producten niet geldt.
Wat is precies de omvangstoets?
De omvangstoets kijkt naar de grootte van je onderneming volgens de EU-omvangcategorieën. Dat levert vier verschillende uitkomsten op.
| Jouw onderneming | Geldt het vernietigingsverbod? | Wat betekent dat nu? |
|---|---|---|
| Micro | Uitgesloten | Het verbod geldt niet voor jou, en er is geen datum vastgelegd waarop deze uitzondering vervalt |
| Klein | Uitgesloten | Hetzelfde als bij micro |
| Middelgroot | Vanaf 19 juli 2030 | Nu nog niet, later wel, en de datum staat vast zodat je erop kunt plannen |
| Groot | Ja, sinds 19 juli 2026 | Het verbod geldt al meer dan een jaar |
Eén ding kunnen wij niet uit ons eigen geverifieerde bestand halen: de getallen die bepalen waar klein ophoudt en middelgroot en groot beginnen. De verordening verwijst naar de standaard EU-definitie van ondernemingsomvang, en ons feitenbestand bevat die getallen niet. Zoek ze daarom op in die definitie zelf en niet op een samenvattende website. De enige omvangstoets die wij letterlijk hebben vastgelegd, komt uit de verwante richtlijn over producentenverantwoordelijkheid voor textiel. Die spreekt van ondernemingen met minder dan 10 werknemers waarvan de jaaromzet en het balanstotaal niet meer dan EUR 2 miljoen bedragen. Dat is een toets voor micro-ondernemingen in een andere regeling en niet de drempel van de ESPR. Je kunt hem dus alleen gebruiken als ruwe indicatie.
In de praktijk gaat het vaak mis bij groepsstructuren. Of de omvang wordt bepaald op het niveau van je werkmaatschappij of van de hele groep, maakt voor veel middelgrote merken verschil. Neem daarom tien minuten om de definitie zelf te lezen in plaats van te gokken.
Als het verbod niet voor je geldt, geldt er dan iets anders?
Misschien wel. In dezelfde verordening staat een tweede verplichting, en die gaat over een andere handeling.
Artikel 24 verplicht marktdeelnemers die onverkochte consumentenproducten afdanken om elk jaar op een goed vindbare pagina van hun eigen website te melden wat ze hebben afgedankt en wat ermee is gebeurd. Daarvoor gelden dezelfde uitzonderingen: niet voor micro- en kleine ondernemingen, en voor middelgrote ondernemingen vanaf 19 juli 2030.
Let op het verschil tussen de twee artikelen. Het verbod gaat over vernietigen, de meldplicht over afdanken, en afdanken is een ruimer begrip. Een grote onderneming die nooit een kledingstuk vernietigt, maar wel voorraad afschrijft en uit de administratie haalt, moet Artikel 24 dus goed lezen en er niet van uitgaan dat ze klaar is.
Wat als je echt niets vernietigt?
Dan houd je je aan het verbod, maar je moet nog steeds kunnen aantonen wat er met je goederen gebeurt.
De meeste merken vernietigen hun voorraad niet zelf. Ze geven die aan een opkoper van restpartijen, een retourverwerker of een afvalverwerker, en wat daarna gebeurt, staat hooguit in een contract. Niemand van het merk ziet het zelf. Als een partij verderop in de keten goederen versnippert of verbrandt die van jou waren, is "dat wisten we niet" een zwak verweer, en het bewijst niets.
De eerste nuttige stap is geen juridische. Vraag elke partij aan wie je goederen afvoert schriftelijk hoe jouw goederen vorig jaar zijn verwerkt, uitgesplitst naar gewicht. Die vraag blijkt meestal lastiger te beantwoorden dan je verwacht. Het antwoord heb je nodig voor zowel het verbod als de meldplicht.
Wat kunnen wij je hier niet vertellen?
Er zijn vier punten waarover ons feitenbestand niets zegt, en die noemen we liever expliciet.
Ons geverifieerde bestand bevat geen sancties en geen toezichthouder voor deze artikelen, dus daarover doen we geen uitspraak. Het zegt niet hoe geretourneerde, beschadigde, teruggeroepen of nagemaakte goederen worden behandeld, terwijl dat in deze sector de meest gestelde vervolgvraag is. Het zegt niet of bepaalde verwerkingsmethoden, zoals het recyclen van vezels, als vernietiging gelden. En het bevat geen datum voor de eerste publicatie en geen vaste jaarlijkse datum voor de melding onder Artikel 24. Raadpleeg voor deze vier punten de verordening zelf of een jurist. Vertrouw niet op een stellig antwoord van een samenvattende website die niet laat zien waar het vandaan komt.
Wat doe je als het verbod voor je geldt?
Je zet drie stappen in deze volgorde, en voor geen ervan hoef je software te kopen.
Breng eerst in kaart waar je goederen naartoe gaan. Zoek uit langs welke routes onverkochte goederen nu je bedrijf verlaten en controleer wat er aan het eind van elke route met ze gebeurt. Zolang je dat overzicht niet hebt, kun je op niets anders vertrouwen.
Pas daarna de contracten aan. Neem in contracten met afvalverwerkers een clausule op die hen verplicht per gewicht te rapporteren hoe de goederen zijn verwerkt, en die vernietiging van Bijlage VII-goederen uitsluit. Zo'n clausule levert meer op voor compliance dan welk intern beleid ook.
Zet tot slot de administratie op. Voor de jaarlijkse melding heb je aantallen, gewichten, soorten en verwerkingsmethoden nodig. Die cijfers komen uit je voorraad- en afvaladministratie, niet uit een duurzaamheidssysteem. Het eerste jaar is altijd het lastigst.
Wat doe je als het verbod niet voor je geldt?
Juridisch hoef je niets te doen. Commercieel zijn er wel twee dingen die de moeite waard zijn.
Ben je een middelgrote onderneming, dan is 19 juli 2030 een datum waar je rekening mee moet houden, en het voorbereidende werk hierboven kost meer tijd dan het naleven zelf. Ben je een micro- of kleine onderneming, dan is de uitzondering echt. Laat je door een vragenlijst van een klant niet wijsmaken dat het verbod toch voor je geldt.
Wat een kleiner merk wel merkt, zijn de vragen van klanten. Retailers en groothandels verzamelen gegevens uit hun waardeketen voor hun eigen rapportage, en vragen daar steeds vaker om in een standaardformaat zoals de VSME-standaard. Worden die verzoeken onevenredig zwaar, lees dan ons artikel over de grens aan ESG-vragen in de waardeketen. Gaat hetzelfde gesprek over een milieuclaim op een kledinglabel, dan gelden de regels voor milieuclaims en niet deze verordening. Daarvoor is onze EmpCo-checklist voor claims bedoeld.
Waar past Hedgehog, en waar niet?
Bij deze regel helpt Hedgehog niet, en dat zeggen we liever meteen.
Dit is een verbod op vernietiging plus een melding op je website van aantallen, gewichten en verwerkingsmethoden. Het is geen verplichting over broeikasgassen, en software voor CO2-boekhouding helpt je er niet aan te voldoen. Het Hedgehog-platform berekent de CO2-footprint van je organisatie, waar klanten en de regels voor milieuclaims om vragen. Het werkt met meer dan 20.000 emissiefactoren, en je kunt eigen leveranciersspecifieke data toevoegen. Volgens de platformpagina zijn er meer dan 5.000 gebruikers, en voor een gratis account heb je geen verkoopgesprek nodig.
Weeg ook de gepubliceerde beperking mee. Een reviewer van een middelgroot bedrijf (Mid-Market) gaf het platform in juni 2026 op G2 een 5 van de 5 en schreef dat hij in de toekomst graag meer koppelingen met andere software zou zien. Hedgehog zegt zelf dat er op dit moment weinig koppelingen zijn. Wilde je voorraad- en afvaldata rechtstreeks uit een ERP halen, controleer dat dan eerst. Moet je vooral afbakenen wat er in je footprint hoort en je cijfers kunnen onderbouwen, kijk dan naar carbon footprint consulting.
Bronnen: Verordening (EU) 2024/1781, Artikelen 24 en 25 en Bijlage VII, het Hedgehog-feitenbestand over regelgeving en de Hedgehog-platformpagina. Gecontroleerd op 28 augustus 2026.
Feiten op deze pagina zijn voor het laatst geverifieerd op 2026-09-17.
